Autorzy instalacji: Izabela Chlewińska, Tomasz Bergmann, Miłosz Bergmann (lat 6)

przestrzeń/obiekty : Tomasz Bergmann
ruch, taniec, obecność : Aleksandra Bożek-Muszyńska, Marta Bury, Izabela Chlewińska, Aneta Jankowska, Katarzyna Sitarz, Krystian Łysoń
muzyka, dźwięk: Marcin Lenarczyk, Paweł Szamburski(klarnet)
światło : Damian Pawella
praca z ciałem : Izabela Chlewińska
premiera : luty 2020

Artykuł CIAŁO pochodzi z serwisu Sklep INTIBAG.

Spektakl NIEWIDOCZNE  powstał w Miejskim Teatrze Miniatura w Gdańsku.

koncepcja i choreografia: Izabela Chlewińska
koncepcja przestrzeni: Tomasz Bergmann
aktorzy: Magdalena Gładysiewicz, Jacek Majok
grupa ekspercka: dzieci z Ośrodka Wczesnego Wspomagania Rozwoju Dziecka Niewidomego i Niedowidzącego w Sobieszewie

Grupa wiekowa: 4-7 lat, 8-12 lat młodzież, dorośli
Data premiery: 6 maja 2023
Miejsce: Scena Kameralna Teatru Miniatura
Czas trwania: 45 minut

W ramach projektu „Kiedy widz nie widzi – poczuj teatr” choreografka i badaczka ciała, pasjonatka neurosensoryki Izabela Chlewińska stworzyła wyjątkowe doświadczenie teatralne, w którym widzowie są zaproszeni do bezpiecznej, przyjaznej przestrzeni. Miejsca, w którym wszystkie zmysły poza wzrokiem się wyostrzają. Sprawdźcie, jak to jest, kiedy widać mniej, a czuć więcej.

Autorami spektaklu-doświadczenia są Izabela Chlewińska, twórczyni sztuki tańca i instalacji performatywnych, badaczka ruchu i metod pracy z ciałem, oraz Tomasz Bergmann – artysta wizualny, twórca obiektów i form, autor przestrzeni sensorycznych, współtwórca marki i projektu Intibag.

Spektakl współtworzyły grupy eksperckie – niewidome i niedowidzące dzieci i dorośli. Przestrzeń powstała na potrzeby spektaklu jest miejscem odpoczynku, wyciszającym, kojącym i sprzyjającym osobom wrażliwym, gdzie ilość bodźców jest ograniczona. Czas płynie tu wolniej i można bardziej poczuć siebie. Aktorzy są przewodnikami po tej przestrzeni.

Artykuł NIEWIDOCZNE pochodzi z serwisu Sklep INTIBAG.

Instalacja performatywna MaMoMi powstała w Nowym Teatrze w Warszawie.

przestrzeń/obiekty/światło : Tomasz Bergmann
taniec, ruch, obecność : Izabela Chlewińska, Katarzyna Sitarz
muzyka : Joanna Halszka Sokołowska
reżyseria : Izabela Chlewińska
premiera : 4 marca 2017

MaMoMi działa na wszystkie zmysły dziecka. Wykorzystuje naturalną potrzebę zabawy i ciekawość dzieci. Poprzez ruch, obserwację, elementy wizualne i dźwięk wpływa na rozwój zdolności społecznych, poznawczych i percepcyjnych. Dziecko może aktywnie uczestniczyć w przedstawieniu lub tylko je obserwować.

Sensualna przestrzeń, w której wszystko podlega prawom surrealistycznego świata. Wiszące kule, latające ryby, sensoryczne rękawy i zgniecione planety będzie można przesuwać, ściągać na ziemię, podrzucać i bawić się nimi, aby stawały się tym, czym chcemy. Dźwięk w przestrzeni będzie odzwierciedlać harmonię kosmosu. Przewodnikiem po tym fantastycznym świecie będzie wyobraźnia i głos, który mówi kilkoma językami. Podczas spektakli dwie performerki zbadają przestrzeń i wzajemne relacje za pomocą ruchu i choreografii. Ich zabawa z ciałem, jego ciężarem, długością i szerokością to początek wspólnego działania z dziećmi i ich opiekunami. Światło, subtelne wizualizacje i zapach wprowadzą was w stan relaksu ciała i umysłu.

MaMoMi to przestrzeń, w której można odpocząć, umocnić kontakt z dzieckiem, spędzić z nim dobry czas, a później przenieść to doświadczenie do domu. 

Artykuł MaMoMi pochodzi z serwisu Sklep INTIBAG.

Spot promujący cały festiwal oraz zdjęcia Tomka Bergmanna wypełniły większość miejsc we Wrocławiu i sporą część Warszawy.

na podstawie performensu:  In Silence Izabeli Chlewińskiej
performerzy: Marta Bury, Izabela Chlewińska, Lucyna Piwowarska-Dmytrów, Karol Kadłubiec, Tomasz Sobczak
montaż : Artur Prymon
zdjęcia : Tomasz Bergmann

Artykuł In Silence pochodzi z serwisu Sklep INTIBAG.

Instalacja była prezentowana gościnnie w Instytucie Teatralnym w Warszawie oraz na festiwalu Kalejdoskop w Białymstoku.

przestrzeń/obiekty : Tomasz Bergmann
taniec, ruch, obecność : Marta Bury, Izabela Chlewińska, Lucyna Piwowarska-Dmytrów, Aneta Jankowska, Karol Kadłubiec, Kamil Przystał, Tomasz Sobczak
światło: Damian Pawella
dramaturgia : Ela Chowaniec
reżyseria : Izabela Chlewińska
premiera : 2018r.

Artykuł CISZA pochodzi z serwisu Sklep INTIBAG.

Są nimi:

mgr Izabela Chlewińska (Warszawa) – twórczyni Metody Intibag –  kontakt : iza@intibag.eu

dr Marta Bury (Rzeszów), kontakt : burym@op.pl

Aniela Kokosza (Poznań), kontakt : anielakokosza@gmail.com

Paulina Giwer-Kowalewska (Poznań) : paulina.giwer@gmail.com

Tymczasem polecam Wam tekst dr Marty Bury o relacji z dzieckiem:

W jaki sposób mogę stworzyć relację, która może mi pomóc w pracy nad samorozwojem dziecka ?

Jak pisze Rogers dążenie do samorozwoju jest główną siłą życiową wszystkich organizmów, jest to dążenie „do poszerzania, rozrastania się, autonomii, rozwoju i dojrzałości – tendencja do wyrażania i aktywowania wszelkich zdolności organizmu, aby ta aktywacja rozwinęła organizm (…) Tendencja ta może być głęboko pogrzebana (..) ukryta (…) Wierzę jednak, że istnieje w każdym człowieku i czeka tylko na właściwe warunki, które pozwolą jej się uwolnić i wyrazić”.

Jest to pytanie ,które zadał sobie Carl Rogers amerykański psycholog i psychoterapeuta, jeden z
głównych przedstawicieli psychologii humanistycznej, twórca psychoterapii zorientowanej na klienta.
Według Rogersa, jeśli ja jako nauczyciel, terapeuta czy po prostu rodzic potrafię stworzyć określony
typ relacji z dzieckiem (z osobą z którą pracuje), to odkryje ono w sobie zdolność do wykorzystania
tej relacji do własnego wzrostu i dojdzie u niego do zmiany i rozwoju osobistego. Chodzi o to, aby
pracując nad dobrostanem, relaksem, rozwojem ruchowym dzieci jako opiekun samemu umieć się
zrelaksować, uspokoić ,wyciszyć w relacji z dzieckiem.
Jest kilka warunków, możliwości stworzenia relacji pomocnej w budowaniu dobrostanu dziecka:
Im bardziej będziesz autentyczny w relacji z dzieckiem, tym bardziej będzie ona relacją pomocną.
Tylko poprzez szczere okazywanie uczuć i przeżyć , swojej wewnętrznej rzeczywistości, pozwolisz
otworzyć się i odnaleźć taką samą postawę u dziecka ( osoby z którą pracujemy).
Następnym warunkiem jest akceptacja, sympatia. Im więcej jej okażemy tym łatwiej będzie nam
zbudować relację. Akceptacja okazana dziecku (osobie z którą pracujemy) , daje poczucie
bezpieczeństwa, co z kolei jest warunkiem otwierania się na budowanie relacji, na uczenie się, na
wprowadzanie zmian. Akceptacja wiąże się z empatią, którą możemy pielęgnować podczas ćwiczeń z dzieckiem. Ważne abyśmy budując naszą relację byli empatyczni i ze zrozumieniem spróbowali
popatrzeć na zachowanie dziecka (osoby z którą pracujemy).
Następną istotną kwestią w budowaniu relacji jest wolność. Ważne ,aby dziecko (osoba z którą
pracujemy) czuło się swobodnie w naszej obecności, aby mogło bezpiecznie, spontanicznie, w
poczuciu wolności zagłębić się w siebie, aby nie czuło się oceniane.
Chodzi o to , aby stać się towarzyszem dziecka w odkrywaniu siebie i możliwości swojego ciała.
Według Carla Rogersa taka relacja stworzona z dzieckiem (z osobą z którą pracujemy) „niezmiennie” prowadzi do jego wzrostu.
Jeśli ja jako opiekun spróbuję stworzyć relację, która z mojej strony jest autentyczna, akceptująca,
doceniająca dziecko jako odrębną jednostkę, jeśli wykażę się zdolnością wrażliwego postrzegania jego i jego świata, tak jak ono postrzega siebie i swój świat, w takiej relacji dziecko (osoba z którą pracuję): stanie się bardziej zintegrowane i zdolniejsze do efektywnego działania, stanie się bardziej podobne do osoby, którą chce być, będzie pewniejsze siebie, będzie lepiej wyrażało siebie, będzie odnosiło się do innych z większym zrozumieniem i akceptacją, będzie lepiej radziło sobie z problemami życiowymi.

Artykuł METODA INTIBAG pochodzi z serwisu Sklep INTIBAG.

Praktyka Ciało.Głos.Intuicja to autorska metoda pracy z ciałem poprzez stymulację nerwu błędnego, czucie głębokie oraz dotyk. To praktyka, którą każdy dorosły człowiek przeprowadza na sobie, pracuję ze swoim ciałem w kontakcie z podłogą i własnymi rękami, które dotykają, oklepują, ciągną, ściskają, kołyszą i wprowadzają ciało w pulsację.

Praktyka Ciało. Głos.Intuicja autorstwa Izabeli Chlewińskiej od lat cieszy się popularnością wśród zmęczonych i nadwrażliwych dorosłych, którzy z różnych powodów odczuwają potrzebę powrotu do równowagi psychofizycznej. Ta intuicyjna podróż wgłąb ciała ma swoje podłoże na gruncie neuronauki i prowadzi uczestnika przez meandry skomplikowanej neurobiologii w łatwy, a często i zabawny sposób.

Jakie są efekty regularnej praktyki?

Regularne praktykowanie ciała, głosu i intuicji przy czułym prowadzeniu Izy Chlewińskiej prowadzi uczestników do różnych efektów, a są nimi m.in.:

– dobry i czuły kontakt ze swoim ciałem

– wyciszenie i równowaga układu nerwowego

– wiedza na temat ciała

– świadomość potrzeby ruchu i samoopieki

– zmniejszenie nadwrażliwości słuchowej

– lepsza odporność organizmu

– lepsza obserwacja własnych potrzeb i dbanie o nie w życiu codziennym

– samoakceptacja

– regulacja emocji na świadomym poziomie

– i wiele wiele innych:)

Kim  jest Izabela Chlewińska?

Autorką praktyki Ciało.Głos.Intuicja jest Izabela Chlewińska – tancerka, choreografka i wykładowczyni na wydziale Somatyki w Tańcu i Terapii w Akademii Muzycznej im. G. i K. Bacewicz w Łodzi. Współzałożycielka marki Intibag, dyrektorka Instytutu Czucia Intibag oraz autorka Metody Intibag. Ukończyła kurs z certyfikatem wydany przez Polyvagal Insitute dr. Stephena Porgesa w USA, a także kurs Terapii Czaszkowo-Krzyżowej w ujęciu biodynamicznym u dr. Grażyny Walasek. Z wykształcenia magister sztuki i pedagog ze specjalizacją rytmika, z zawodu artystka niezależna na polu nowego tańca i choreografii eksperymentalnej. Stypendystka prestiżowych rezydencji m.in.w Wiedniu, Antwerpii, Filadelfii, Tokio. Autorka spektakli tańca i instalacji performatywnych, a także kilkudziesięciu choreografii w teatrze dramatycznym w Polsce i Niemczech. Od 2019 roku wspólnie z mężem Tomkiem Bergmannem rozwija markę i projekt Intibag, który wprowadził na rynek wysokiej jakości obiekty obciążeniowe do pracy w ruchu, a także instalacje sensoryczne i warsztaty, które wspierają rodziny z dziećmi z wyzwaniami rozwojowymi.

Artykuł CIAŁO GŁOS INTUICJA pochodzi z serwisu Sklep INTIBAG.

Jesteśmy artystami i rodzicami 5-letniego Miłosza. W 2017 roku wspólnie stworzyliśmy instalację performatywną MaMoMi dla małych dzieci w Nowym Teatrze w Warszawie. Tomek Bergmann wymyślił przestrzeń, Iza Chlewińska reżyserię. Części instalacji pozostały w naszym mieszkaniu, a wśród nich był długi tunel, zawiązany z jednej strony, czyli..taki nowoczesny worek. Miłosz od początku uwielbiał do niego wchodzić i być ciągnięty po podłodze. Za sprawą silnych rąk Taty Tomka zdarzało się, że nawet latał! Materiał jest elastyczny i naturalnie dociska całe ciało, zatem najbardziej naturalną pozycją Miłosza była pozycja embrionalna. Zwinięty w kulkę piszczał z radości szczelnie zamknięty w worku, który jest transparentny, ale tylko dla niego. Stawał się niewidoczny, widząc wszystko dookoła. Pomyśleliśmy wtedy, że to nasze małe MaMoMi – mikro wersja super bezpiecznego miejsca, przypominające łono matki.

Pewnego dnia Miłosz przeżywał kryzys emocjonalny – płakał, krzyczał, nie umiał się uspokoić, a my również nie umieliśmy mu pomóc. Wtedy padło pytanie: CHCESZ WEJŚĆ DO WORKA? Od razu, jak za sprawą magicznego zaklęcia – Miłosz pomaszerował szybkim krokiem w kierunku zwiniętego w kłębek worka (worek zajmuje tyle miejsca co małe prześcieradło). Przejażdżka drogą podłogową trwała kilka minut, a potem zaczęliśmy już normalnie rozmawiać. Od tamtej pory worek czeka spokojnie wśród prześcieradeł i pościeli na swój moment. Działa niezawodnie. Jest jak magiczne zaklęcie.

Wyprzedane bilety i niegasnące zainteresowanie instalacją performatywną MaMoMi utwierdził nas w przekonaniu, że ludzie potrzebują w równym stopniu sensorycznych doznań, co odpoczynku i wyciszenia. Dlatego postanowiliśmy stworzyć obiekty sensoryczne, które będą w naszym domu. Prowadzimy badania metodą warsztatową, wykorzystując pracę z ciałem i umysłem, ale też konsultujemy nasze pomysły z terapeutami i psychologami. Wierzymy, że wspólnie możemy tworzyć inspirujące, abstrakcyjne i bliskie ciału obiekty sensoryczne, które mogą zmienić jakość naszego życia. Przyświeca nam idea zacieśniania więzi, tworzenia trwałych relacji i życia w zgodności ze sobą.

Jeśli macie ochotę dowiedzieć się więcej na temat naszej instalacji MaMoMi mamy dla Was tekst i zdjecia blogerki Kaji Wolnickiej , a także video autora sensorycznej przestrzeni Tomka Bergmanna :

Artykuł O nas pochodzi z serwisu Sklep INTIBAG.

Przytulanie, dociskanie, ściskanie, głaskanie, szczypanie, skrobanie i dziesiątki innych form dotyku –  tak podstawowego zmysłu człowieka. Kiedy jesteśmy bardzo mali, dotykanie jest najważniejsze, zaraz obok jedzenia i snu. Bez dotykania nie potrafimy się w pełni rozwinąć. Domagamy się i krzyczymy o ciepło czyjegoś ciała.

Dlaczego w życiu dorosłym dotykamy się tak krótko i mało?
Czym jest dla nas nasze własne ciało i ile uwagi mu poświęcamy?

Nasza codzienność w dużej mierze sprowadziła rolę ciała do produktu. Ciało jest potrzebne, aby zdobywało oceny, punkty, pieniądze, rzeczy. Jeśli choruje, są na to tabletki. Tabletki na wszystko, nawet na drgające podczas snu nogi. Tabletki przyspieszają zdrowienie ciała, abyśmy mogli jak najszybciej powrócić do zdobywania ocen, punktów, pieniędzy i rzeczy. Oczywiście, dobrze, jeśli uprawiamy jakiś sport – zimą narty (bez przygotowania, po prostu zakładam narty i zjeżdżam!), w lecie pływanie, plażowanie w towarzystwie niezdrowego jedzenia. Odpoczynek urlopowy raz albo dwa razy na 360 dni przez ok.tydzień. Odpoczynek jest serią intensywnych zajęć – wycieczek, imprez, atrakcji. Tak więc nie jest odpoczynkiem. Ciało wykonuje pracę non stop.

Dlaczego tak się męczymy? Bo jeśli nic nie zrobimy to może jakby nas nie było? Innych siebie nie znamy, bowiem od maleńkości jesteśmy zajęci. 2-3 letnie dzieci uczą się francuskiego, baletu, ćwiczą karate. Oprócz tego logopeda, gimnastyka korekcyjna, rytmika i nauka mówienia w ojczystym języku! Alternatywnie tablet-bajki tablet-bajki tablet-bajki. Gdzie się podział czas na odpoczynek? Gdzie się podział czas na nicnierobienie? Gdzie się podział czas na ciszę? Gdzie się podział czas? Na szczęście istnieją jeszcze noce, podczas których się śpi. Tylko co po takim dniu nam się śni?!

Ciało to fascynujący instrument, który pomimo tego, co mu proponujemy, mało tego, namawiamy do tego samego nasze dzieci, potrafi się adaptować, regulować i regenerować.

Dzięki temu możemy stale zwiększać swoją wydajność i realizować kilka życiowych scenariuszy jednocześnie. Pomnażać, zwielokratniać, zabezpieczać, odkładać, kumulować, zbierać na potem. Jeśli jakąś szczególną wagę przywiązujemy do ciała, to do jego wyglądu. Do tego również zachęca nas nasza kultura. Ładnym ludziom łatwiej w życiu! Umyć się. Uprać. Wyprasować. Ubrać. Umalować. Uczesać. I wyglądać. Wrażenie dobre zrobić.

Sytuacja się zmienia, jeśli nie mamy już siły wyglądać, a poziom satysfakcji z naszego życia gwałtownie spada. Mamy małe i płaczące dzieci,przez które wykluczamy się z życia towarzyskiego. Nie osiągamy wymarzonej kariery, dla której tyle lat poświęcaliśmy wszystko. Ludzie, na których nam zależało, zaczęli się interesować innym ludźmi, którym na nich zależy. Zaczynamy chorować – bóle głowy, trzeszczące kolana, coraz mniej elastyczny kręgosłup, problemy z pamięcią, wreszcie – chroniczne zmęczenie. Choroba jest oczywiście idealną sytuacją, abyśmy sobie przypomnieli, że mamy ciało. Ciało to jednak nie tylko mięśnie, kości i organy wewnętrzne. To również nasze zasoby energetyczne, witalność, duchowość, wyobraźnia, empatia, intuicja i intymność. Intymność to znaczy seks po prostu?-ktoś zapyta. Intymność to oczywiście  seksualność z partnerem, ale też bliskość z dziećmi i przyjaciółmi czy rozkoszowanie się zmysłami smaku, węchu, słuchu. To przyjemność! Niezwykle intymny i przyjemny może być kontakt z jedzeniem, naturą czy muzyką, a tę intymność odbieramy właśnie za pomocą ciała i jego zdolności percepowania rozmaitych subtelności. Odbiór tych niuansów stanowi o naszej niepowtarzalności i dowodzi, że nie jesteśmy zaprogramowanymi maszynami do zdobywania, produkowania i ostatecznie zużywania i wyrzucania.

Nie dajmy się zwariować posiadaniu rzeczy, gadżetów, pieniędzy. Do przytulania potrzebne jest tylko i aż ciało. Cóż to za wspaniały inteligentny i czuły instrument! Dociskanie ciała do ciała potrafi zdziałać prawdziwe cuda, od wyciszenia stresorów dnia codziennego po wybaczenie, tolerancję i bezinteresowną miłość. Nie wszystko jest na sprzedaż i nie wszystko można zdobyć za pomocą pieniędzy.

Życie jest po to żeby żyć.

Artykuł O sile przytulania pochodzi z serwisu Sklep INTIBAG.